Posted in հայոց լեզու, Գրականություն, Uncategorized

Համո Սահյան

Համո Սահյանի՝ հատկապես ո՞ր մի բանաստեղծությունը հավանեցիր, ինչո՞ւ:

Բանաստեղծույունների շարքից ես ընտրեցի այս բանաստեղծությունը, քանի որ Սահյանը գեղեցիկ ձևով է ներկայացնում բնությունը ընդգծելով կարևոր հատկանիշները: Ստեղծագործության վերջին տողը ինձ շատ գրավեց, որովհետև այն փաստը, որ բնությունը ինքնաբուժվող է ապացուցում է նրա հզորության գոյությունը:

Եվ ի՞նչ է տվել 

Եվ ի՞նչ է տվել ինձ բնությունը,—
Հավիտյան նորոգ իր հնությունը,
Իր ջրվեժների անքնությունը
Եվ հոգնահոլով իր կրկնությունը…
Իր քարափների համբերությունը,
Իր խղճի առաջ իր գերությունը,
Իր անդունդների տարողությունը,
Սեփական վերքերն ապաքինելու

Համբերության հանդես

Ահա մարդիկ նստած են թատրոնում: Համբերատար սպասում են թատրոնի ավարտին: Մեկը վարկյաններն է հաշվում, մյուսը հեռախոսով է զբաղվում, մեկն էլ քնում է: Ամեն մեկը մի մտքով է տարված լինում բայց ամեն միտքը յուրահատուկ նույն ժամանակ բոլոր հայացքները նայում են բեմի ուղղությամբ:

Ահա մարդիկ կանգնած են բեմում: Համբերատար սպասում են միջոցառման շարունակությանը: Շարունակություն չի լինում դերասաններից մեկը խառնվում է իրար մոռանում է իր խոսքերը և անհույս է թողում հանդիսատեսին: Այդ դերասանը խայտառակ լինելուց հետո կայծակնային արագությամբ փախնում է բեմից: Հանդիսատեսը սպասում էր շատ վստահ լինելով որ սա այս խաղի վերջը չեր, և իրոք այդպես էր: Մի մարդ է լինում ով բարձրանում է բեմ անգիր իմանալով այդ դերի խոսքերը, փրկում է խաղը: Խաղի վերջում հանդիսատեսը մեկ մարդու պես ծափահարում է դերասաններին բայց կարցես թե ավելի շատ այն մարդուն ով փրկեց այդ խաղը:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s